Je herkent het vast wel. Sommige boeken staan enorm lang in de kast. Je weet dat ze de moeite waard zijn, maar toch komt het er niet van, steeds roept een ander boek harder, of heb je nog een aantal biebboeken staan. Zo verging het ook bij Daglicht van Marion Pauw. Ik heb het boek in 2009 voor Sinterklaas gehad en sindsdien heeft het roerloos in de kast gestaan. Vorige week vond ik het toch eens tijd worden voor dit verhaal. Was het mijn tijd waard? Of had ik het beter nog even kunnen laten wachten?

Verhaal

Ray is veroordeeld voor de moord op zijn buurvrouw en haar dochter. Ray blijft beweren dat hij het niet gedaan heeft, maar is dit wel waar? Wanneer Iris, advocate, ontdekt dat Ray haar broer is, wil ze de zaak opnieuw aan het licht brengen. Wat was de relatie tussen Ray en zijn buurvrouw? Waarom kan Ray niet goed over zijn emoties praten? Waarom is er niet meer onderzoek gedaan door de politie? En hoe kan Iris haar broer vrij krijgen? Iris start een zoektocht naar de ware toedracht en probeert zo haar broer te redden. Maar is zij wel zo blij met de informatie die zij onder ogen krijgt?

Ray

Al vanaf het eerste hoofdstuk dat vanuit Ray beschreven is, was ik bij hem betrokken. Zijn manier van denken, zijn kijk op bepaalde dingen. Het was duidelijk dat er iets aan de hand was met hem. Maar wat? Dat wilde ik het hele boek lang weten. Nadat Ray uiteindelijk overgeplaatst werd naar een andere afdeling, begreep ik precies wat er aan de hand was. Marion weet hem en zijn stoornis perfect neer te zetten, zonder al te veel prijs te geven. De manier waarop Ray denkt is goed omschreven. Zinnen als: Iris, de vrouw die zegt mijn zus te zijn…, geven mij het idee dat Marion zich goed verdiept heeft in het onderwerp.

Spanning

In het begin was het boek niet erg spannend. Dat was niet erg, het was meeslepend, het vertelde een verhaal. Doordat elk hoofdstuk vanuit een ander perspectief werd verteld, kreeg ik ook echt een beeld van de personages. Dit zorgde ervoor dat er geen ijzingwekkende spanning nodig was. Je wilde gewoon weten wat er met Ray aan de hand was, hoe zijn relatie met de buurvrouw was. Maar ook het verhaal van Iris intrigeert. Wat is er met haar zoontje? Waarom is haar moeder zo koel? En waarom heeft moeder opeens zoveel belangstelling voor een aquarium? Allemaal zaken die het verhaal langzaam op gang brengen. Pas vanaf blz 200 wordt het echt spannend en is het moeilijk om te stoppen. In sommige boeken is dit te laat, in Daglicht is dit een perfecte keuze.

Conclusie

Ik wilde 2012 beginnen met een topper. Dat is met Daglicht gelukt. Marion Pauw heeft mij niet teleurgesteld en ik zal het zeker niet laten om ook haar andere boeken een kans te geven. Op de kaft staat dat het boek de Gouden Strop in 2009 gekregen heeft, dat is in mijn ogen terecht. Een heerlijke thriller/roman, waarvan ik er hopelijk nog veel meer ga lezen!