Vaak vind ik schoolliteratuur saai en lekker weglezen is ook niet een term die ik met boeken voor school associeer. Met Het zijn net mensen van Joris Luyendijk heeft mijn studie bewezen dat ze ook interessante en fijne literatuur op de lijst kunnen zetten. Maar of ik blij ben met Joris verhaal? Dat lees je in deze recensie.

Het zijn net mensen

In Het zijn net mensen vertelt Midden-Oostencorrespondent Joris Luyendijk over zijn ervaringen als correspondent in dienst van de Volkskrant, NRC en bij de NOS. Joris vertelt niet alleen wat hij mee heeft gemaakt in zijn jaren van verslaggeven in Egypte en Israël, maar hij doet ook uitgebreid verslag over hoe hij de oorlog tussen de Joden en de Moslims in Israël ervaarde en hoe de media hier op in speelde. Ook maakt hij duidelijke statements over hoe de media bijdraagt aan de beeldvorming die wij Nederlanders over de Oostbloklanden hebben en over hoe manupilatief de media soms is. Kun je de kranten nog wel vertrouwen? Maken zij er niet soms een sappiger verhaal van? Staan zij wel open voor verhalen die ons misschien wat positiever naar de landen in het Oosten doen kijken? Joris Luyendijk geeft op al deze vragen antwoord in dit interessante en onthullende boek.

Vakreflectie

School heeft naar mijn mening een goede keuze gemaakt om dit boek op de lijst te zetten voor het vak vakreflectie. Het heeft me aan het denken gezet over mijn toekomstige vak. Het leek me altijd al leuk om buitenlandcorrespondent te zijn. Het leek mij een spannend en interessant beroep, jij was overal als eerste bij en ben de specialist op het gebied van ‘jouw’ land. Luyendijk heeft mijn droom uiteen doen spatten. Een droom die niet alleen de buitenlandcorrespondentie omvatte, maar ook de rest van het vak. Luyensijk stelt dingen aan de kaak als nieuwsselectie (wat is nieuws em waarop wordt dit geselecteerd), bronnen (in hoeverre zijn bronnen betrouwbaar?) en hoe vaak wordt de echte waarheid afgebeeld en niet een in scene gezette situatie. Door de voorbeelden die Luyendijk geeft, ben ik gaan nadenken over mijn vak. Wat vind ik nu van de manier hoe kranten met het nieuws omgaan? Wat vind ik van de manier van werken van journalisten? Wat vind ik van de beperkte vrijheid die je soms als journalist hebt? Wat vind ik van de ‘sappige’ verhalen in de krant? Allemaal vragen die belangrijk zijn bij mijn eigen ontwikkeling in mijn vak. Een ontwikkeling die voor mij mijn uiteindelijk richting zal bepalen.

Beeldvorming Midden Oosten

In het begin van het boek lees ik enorm mee met de bewoners in de Oostbloklanden. De bewoners zijn immer ook slachtoffers van de dictatuur. Het lijkt me vreselijk om in zo’n staat te wonen. Altijd bang om alles wat gezegd kan worden, bang voor de verkeerde antwoorden, bang voor zelfmoordaanslagen, bang voor een de volgende terreur. Het zijn net mensen heeft mij een duidelijker en, ik denk ook, objectiever beeld gegeven over de bewoners van deze landen. Een volk dat absoluut veel verschil met de mensen uit het Westen vertoont, maar dat toch enigszins te begrijpen valt, wanneer men zich verplaatst in hun situatie. Het zijn ook gewoon mensen, alleen dan mensen die een ander leefklimaat gewoon zijn, die hard zijn geworden van het leven in een dictatuur. Ook zij houden van lachen en het vertellen van moppen, moppen die Luyendijk dan ook graag met ons deelt. Moppen waar ik regelmatig hardop om heb zitten lachen. Dat vind ik een van de voordelen van dit boek, het laat de Arabieren ook op een andere manier zien, op een positieve manier.

Conclusie

Het lezen van dit boek was voor mij erg leerzaam, niet alleen heb ik meer geleerd over hoe het er in de journalistiek nu echt aan toe gaat, maar ook heb ik veel geleerd over de geschiedenis van de Arabische landen en over hoe de mensen daar leven. Ook was het interessant om te lezen dat je als journalist enorm beperkt wordt in het goed uitvoeren van je werk omdat je in dictatuur zit. En dat allemaal in een boek dat wegleest als een roman, een boek dat minstens een 8 verdient.