Soms is de keuze in een boekwinkel enorm moeilijk, soms is de keuze erg gemakkelijk. Dat laatste had ik toen ik Ik haal je op, ik neem je mee in de winkel zag liggen. Ik had tevens een boekenbon, dus wat hield me tegen? De aankoop is inmiddels een half jaar geleden. Wat heeft me tegengehouden meteen in het boek te beginnen? Of was het gewoon niet zo bijzonder als dat de opschriften doen vermoeden?

Verhaal

Een echt duidelijke verhaallijn bevat het boek niet, wel zijn er een aantal hoofdpersonen, waarvan een verhaal verteld wordt. Pietro Morini, een jochie van 9 jaar oud, dat als loser van de klas is bestempeld. Hij wordt meerdere malen in elkaar geslagen en wordt op een gegeven moment wordt hij gedwongen in te breken in de school, iets dat hij liever niet doet. Naast het verhaal van Pietro, lezen we ook het verhaal van Graziano Biglia, een 40-jarige playboy die zichzelf helemaal geweldig vindt. Er wordt duidelijk verteld hoe zijn leven was en is nu hij teruggaat naar zijn oude dorpje – hij woonde met zijn verloofde ergens anders in Italië – en dan begint alles pas echt. Als laatste is schooljuf Flora Palmieri een belangrijk personage. Het echte verhaal dringt lang niet door, totdat de belangrijkste personages elkaar ontmoeten. Maar of dat dat een succes is, is maar de vraag!

Waar gaat het nu over?

Het boek begint heel sterk. Pietro blijft zitten en je voelt meteen wat voor leven hij heeft. Daarna ga je terug de tijd in en lijkt het boek wat voort te kabbelen. Het lijkt echt nergens over te gaan, geen duidelijke lijn te hebben. Een lijn die eigenlijk heel duidelijk is wanneer je het uit hebt, en dan snap je ook waarom Ammaniti alle personages – en dat zijn er enorm veel – zo uitgebreid beschreven heeft. Een clue die je past begrijpt, wanneer het boek uit is. Voor sommige een hele zit, voor mij een geweldig avontuur.

Personages om van te houden en om te haten

De kop zegt het al. Ammaniti krijgt het voor elkaar om personages neer te zetten waar je van kunt houden en die je even later ook weer kunt haten. Stuk voor stuk zijn ze slecht, vaak op hun eigen manier, om hun eigen redenen. Zelfs de personages die in eerste instantie lief en aardig lijken, blijken toch iets slechts in zich te hebben. En andersom. Zo was Graziano in het begin zeker niet mijn held, ik vond hem een verschrikkelijke player die alleen aan zichzelf dacht, midden in het boek ging ik hem tolereren en aan het eind van het boek ‘haatte’ ik hem weer. Zo ging dat bij de meeste personages in dit boek. Dit en de bijzondere humor en prachtige vergelijkingen, maken het dat ik dit boek benoem tot een van de beste boeken die ik dit jaar heb gelezen!

Conclusie

Op het boek staan verschillende opschriften. ‘Er is geen boek waar ik de laatste vijf jaar zo van heb genoten als van deze roman’, Kluun. ‘Simpelweg de beste roman die ik ooit heb gelezen. Ammaniti is mijn idool, zijn karakters zijn mijn helden. Al zijn ze soms nog zo slecht, ik ben van ze gaan houden’, Saskia Noort. En ‘In mijn persoonlijke top-10 kwam dit boek vijf jaar geleden van niets binnen op de eerste plaats. Daar staat het nog steeds’, Herman Koch. Ook ik ben enthousiast, maar niet zo enthousiast als de schrijvers hiervoor – ik vraag me ook af hoe veel zij gekregen hebben voor deze reclame. Het boek was goed, maar ga het niet lezen als je van razende spanning houdt. Laat je meeslepen en het verhaal vertellen, dan zul je zelf ervaren wat voor geweldige verteller Ammaniti is.